بعضی تعریف‌ها فقط به ما معلومات نمی‌دهند؛ تصویری را که در ذهنمان ساخته‌ایم عوض می‌کنند. سخن امام رضا(ع) دربارهٔ امام از همین جنس است.
«امام، همدمی همراه، پدری مهربان، برادری همدل و همچون مادری نیکوکار نسبت به کودک خردسال است.»۱
این وصف، امام را فقط در مقامی دور نشان نمی‌دهد. صحبت از انس، مراقبت، همدلی و پناه‌بودن است؛ همان چیزهایی که یک رابطه را از یک عنوان، به تجربه‌ای زنده تبدیل می‌کنند.
متن عربی و مأخذ
- الْإِمَامُ الْأَنِيسُ الرَّفِيقُ، وَالْوَالِدُ الشَّفِيقُ، وَالْأَخُ الشَّقِيقُ، وَالْأُمُّ الْبَرَّةُ بِالْوَلَدِ الصَّغِيرِ، وَمَفْزَعُ الْعِبَادِ فِي الدَّاهِيَةِ النَّآدِ. کلینی، الکافی، جلد ۱، کتاب الحجة، باب نادر جامع در فضل و صفات امام، حدیث ۱، صفحه ۲۰۰. ↩